WINA


Eksploracja Półwyspu Pelješac bez odwiedzenia winnic i zasmakowania wysokiej jakości win to jak zwiedzanie Paryża bez zobaczenia Mona Lisy. Słońce i wino to idealna kombinacja. Winnice na południowych stokach półwyspu to winnice podręcznikowe. Słońce odbijające się od morza i skał dodaje winnicom znamienitości i buduje sukces tych trunków o przepysznym smaku i aromacie. Ciężka praca uprawiających winogrona i winiarze stworzyli wina, dzięki którym nazwa Półwyspu Pelješac stała się znana na całym świecie.

Niedaleko osady Nakovana, znajduje się sanktuarium rodu Ilirian, gdzie miejscowi dziękowali Dionizosowi za urodzaj i wino. Świadczy to o tym, iż nawet w czasach starożytnych uprawa winogron była bardzo ważna. W tych częściach półwyspu Rzymianie odkryli istniejące już winnice, więc kontynuowali jedynie to rzemiosło. Dowodem tego są pozostałości po czterech willach na terenach Dingač i Postup. Słowianie, którzy osiedlili się w Chorwacji po wielkich migracjach ludu również mieli swój wkład w uprawę winogron na Półwyspie Pelješac.

Poniżej znajdą Państwo opis dwóch rodzimych odmian winogron czerwonych i dwóch białych, o ogromnym potencjale i wspaniałym smaku. Na Zdrowie!


PLAVAC MALI

Plavac Mali ( Plavac – niebieski, Mali – mały) to jedno z najważniejszych wariacji winogron. Winogrona najlepszej jakości uprawiane są na terenach miasteczka Dingač i Postup. Jak udowodniono winorośle Primitivo i Zinfandel są genetycznie powiązane z Plavac Mali. Oznacza to, że opisywany szczep powstał ze spontanicznego połączenia odmian Kastelanski Crljenak z Dobričić.

Odmiana ta charakteryzuje się, poza tym, iż rośnie na twardym, kamienistym podłożu, wielką odpornością na choroby grzybicze, twarda skórką i owocami, słodkością oraz umiarkowaną kwasowością. Oczywiście o jakości owoców decydują rok uprawy, pogoda, lokacja, słońce i jakość gleby. Nie należy również zapomnieć o sposobie samej uprawy, transporcie winogron, a w końcu o leżakowaniu wina.

Trunki wyrabiane z odmiany Plavac Mali to wina o silnej strukturze, charakterystyczne i pełne smaku. To typowe ciepłe, południowe wina, o umiarkowanej kwasowości, których kolor zwłaszcza w pierwszych fazach dojrzewania wina, miesza się z idealnym smakiem. Trunki z odmiany Plavac to przede wszystkim wina wytrawne. W wyjątkowych sytuacjach zawierają niesfermentowany cukier i wysoką zawartość alkoholu.

Plavac to winogrona fioletowe, ciemno czerwony z odcieniami niebieskiego. Ich bukiet jest wymowny a smak długotrwały i złożony, często o typowym owocowym aromacie z posmakiem śródziemnomorskich ziół i przypraw. Najbardziej wyczuwalne aromaty to śliwkowy, figowy, migdałowy i szałwiowy. Wina dojrzewające w dębowych beczkach przenikają aromatem drewna, a po leżakowaniu wino staje się delikatniejsze. Niektórzy kiperzy twierdzą, iż czas leżakowania w optymalnych warunkach to 8-12 lat. Uwzględniając przy tym wyselekcjonowane zbiory i odpowiednie procesy technologiczne produkcji.

Warto zauważyć, że winogrona Plavac Mali o wysokiej jakości powinny odczekać około trzech lat od czasu zbiorów

Gastronomia i Plavac Mali są powiązane tradycją. Trudno wyobrazić sobie tradycyjną „Pašticadę”, czy potrawę z egzotycznej ryby bez kieliszka dobrego Plavac. Wino to doskonałe jest także do potraw nowoczesnych, komponuje się z nimi wyśmienicie.

Stworzenie Plavac Mali marka Dalmacji to zadanie priorytetowe dla winiarzy i uprawiających winogrona. Ogromna chęć zaistnienia na światowym rynku winiarskim to cel numer jeden. Z przyjemnością będziemy podążać śladami produkcji tego wina i obserwować rozwój technologiczny ulepszający wytwarzanie trunku. Sukcesem będzie rozpatrywanie Plavac w kategoriach najlepszego wina świata. Według nas już zasługuje na to miano.


KASTELANSKI CRLJENAK

Przedstawiona historia może brzmieć jak baśń dla chorwackiej społeczności chorwackich winiarzy, jednak zdaje się, że świat słyszał więcej niż Chorwaci.

Crljenak Kaštelanski to jedna ze starszych, prawie zapomnianych odmian winogron, jednak ostatnimi czasy powróciła do łask i stała się obiektem zainteresowania większej rzeszy winiarzy. Stało się tak z prostej przyczyny – odkryto, iż Crljenak Kaštelanski i amerykańska odmiana Zinfandel mają taki sam profil genetyczny i ustalono, że są one identyczne. Zatem tajemnica pochodzenia tej odmiany została rozwiązana. Z winogron Crljenak Kaštelanski tworzy się mocne, czerwone i wytrawne wino, zawierające aromat śliwki, jeżyny, maliny i wiśni.

Odmiana ta pod nazwą Zinfandel trafiła do Stanów Zjednoczonych (Long Island) w latach 20-tych XIX wieku z Wiednia, gdzie skupiano liczne rośliny mocarstwa. Szczep Crljenak Kaštelanski był popularny na południowym-zachodzie kraju jedynie jako owoc jadalny. 30 lat później został przetransportowany do Kalifornii i zyskał ogromne uznanie, w szczególności podczas gorączki złota.

Popularność Zinfandel trwa po dziś dzień i stanowi ponad 23% powierzchni upraw winogron ponad 200 producentów. Przez długi czas największą popularnością w Ameryce cieszyło się wino różowe White Zinfandel.

Jednak pochodzenie opisywanego szczepu intrygowało wielu badaczy, dla których kultywacja tego gatunku była zagadką od samego początku. Wierzono, iż szczep ten wraz z podobnymi winoroślami przywędrowało z Europy a pochodzenie datowano na rok 1967.

Profesor Austin Goheen, smakosz win, natknął się na gatunek Promitivo we Włoszech, który do złudzenia przypominał mu Zinfandel. W rezultacie okazało się, iż są to szczepy identyczne. Profesor Carole Meredith z Uniwersytetu Davisa ostatecznie potwierdziła ich podobieństwo dzięki testom DNA. Jednak Primitivo uprawiano we Włoszech stosunkowo krótko, zdecydowanie krócej niż Zinfandel w Stanach. Ta nurtująca kwestia pochodzenia szczepu długo nie została rozwikłana, dlatego chorwackie wybrzeże uznano domem tego gatunku.

Z powodu podobieństwa morfologicznego do Primitivo i Zinfandel, odmiana Plavac Mali uznawana była około 20 lat temu za możliwie trzecią nazwę tej samej winorośli. Hipoteza ta zdobywała coraz więcej zwolenników. Wspomniana profesor Meredith, kontynuując swoją pracę nad pochodzeniem Plavac Mali, poprosiła o pomoc amerykańskiego producenta win Miljenko Grgić (z pochodzenia Chorwat) oraz kilku badaczy z Uniwersytetu Zagrzeb (Ivan Pejić, Edi Maletić, Jasminka Karoglan Kontić, Nikola Mirošević). Wyniki badań ujawniły, iż Plavac Mali i Zinfandel to wda różne gatunki winorośli. Genetycznie są one podobne, a gwoli precyzji okazało się, że Zinfandel to jeden z rodziców Plavac Mali, drugim była odmiana Dobričić.

Od tego czasu obszar badań zawęził się a gatunek Crljenak Kaštelanski znajdował się pośród licznych próbek zebranych w winiarni Ivica Radunić z miejscowości Kaštel Novi. Analizy ukazały identyczny profil genetyczny gatunków Crljenak Kaštelanski i Zinfandel. Odkrycie to ostatecznie rozwiązało zagadkę pochodzenia jednego z najbardziej popularnych winorośli Ameryki.

Jego rezultaty pozycjonują Chorwację na światowej mapie winiarstwa, wymuszając na producentach poczucie obligacji wykorzystania potencjału chorwackich winogron i produkowanie win, które uczynią kraj niezwykle popularnym.

Chociaż mogłoby się wydawać, że historia ta ma niewiele wspólnego z Półwyspem Pelješac trzeba stwierdzić, że to tylko złudzenie. To właśnie Viganj jest miejscem, gdzie znajdują się największe uprawy winogron Kastelanski Crljenak w Chorwacji. Jedna z bardziej uznanych twórców win tego gatunku jest Mara Mrgudić.


POŠIP

Pošip to biała odmiana winogrona, kultywowana głównie na wyspie Korčula, która chlubi się ogromną tradycją uprawy białych winogron od czasów Starożytnej Grecji. Pošip to pierwsze chorwackie wino białe z chronionym geograficznie pochodzeniem od 1967.

To wyśmienite wino o jaskrawym złoto-żółtym kolorze, doskonale prezentuje się w kieliszku, a po skosztowaniu ujawnia swą gęstość i wysoką zawartość alkoholu (13-14,5 %). Jego pełny i wyszukany smak zachwyca charakterystyczna nutą suszonych moreli i fig. Umiarkowana kwasowość tego wina doskonale komponuje się z rybami, skorupiakami i białym mięsem. Najlepiej smakuje podane w temperaturze 12-14° C.

Od dawna istnieje wiele hipotez, co do pochodzenia odmiany Pošip. Głównie uważa się, że przybyła wraz z marynarzami ze Wschodu. Teza ta potwierdzona została testami, które ukazał, że Pošip ze swoimi morfologicznymi cechami należy do ekologicznej i geograficznej grupy Conv. Occidentalis. Jednak najnowsze testy DNA ukazały, iż szczep ten to autentyczny, tubylczy gatunek wyspy Korčula.

Dr. Marcel Jelaska z Institute for Adriatic Crops w mieście Split, który w latach 1965-7 badał pochodzenie szczepu, napisał, że pierwsze wzmianki na temat gatunku datuje się na koniec XIX wieku. Potwierdziły to archiwa rodzin wyspy, w których można przeczytać o zbiorach winogron Pošip z około 1880.

W 1967 roku dr. Jelaska opisał pewne wydarzenie historyczne sprzed dwóch, trzech generacji. Pewien aktor, Marin Tomasic Barbaca przemierzając lasy w kanionie Stiniva, natknął się na dzikie winogrona, które zaskoczyły go wyśmienitym smakiem i niezwykłym aromatem, dlatego uciął gałązkę i zaszczepił w swojej winnicy w pobliżu „Punta Sutvara”. W ciągu kilku lat winorośl rozmnożyła się bardzo okazale, a właściciel przekazał szczepy kolejnym miłośnikom uprawy winorośli we wsi Smokvica i Cara.

W przeszłości odmiana Pošip uprawiana była razem z innymi białymi winoroślami. Dzięki swemu doskonałemu smakowi i słodyczy świeże winogrona były doskonałym przysmakiem, jednak tylko te pozostałe po zbiorach, lub, które nie zostały wyjedzone przez ptaki, czy zaatakowane przez insekty.

Jednak pewnego razu, hodowca z Smokovicy wytworzył wino tylko i wyłącznie z odmiany Pošip, nie mieszając jak to uprzednio było z innymi białymi winogronami. I tak wszystko się zaczęło.

Od 1967 roku, kiedy wytworzono pierwsze, wysokiej klasy wino z terenów byłej Jugosławii, odmiana Pošip stanowi 85-95% upraw na terenach osad Smokvica i Čara.

W 2002 dr. Edi i dr. Ivan Pejic z Zagreb Faculty of Agriculture stwierdzili za pomocą testów DNA, iż pierwsze dziko rosnące owoce odmiany Pošip znalezione w lasach w XIX wieku, pochodziły z nasiona odmian Bratkovina (dużo mniej znanej) oraz Zlatarica, które to prawdopodobnie pochodziły ze Wschodu.

Około 50 lat temu, winorośl Pošip uważana była za drugą pod względem ważności odmianą lokalną. Było tak zapewne, gdyż odmiana ta jest stosunkowo nowa i znana tylko na wyspach (choć obecnie nie tylko). Jednak mówiąc o jakości szczepu, jego klasa jest niepodważalna. Dzięki ogromnemu potencjałowi plonów i wczesnemu dojrzewaniu odmiana stała się popularna w innych dalmackich winnicach.

Wina wyprodukowane ze szczepu Pošip to wina mocne o zabarwieniu ‘starego złota’. Ich aromat jest przyjemny i łatwo rozpoznawalny a jego intensywność różni się w zależności od miejsca i czasu zbioru. Wczesne dojrzewanie winogron pozwała na ich uprawę nawet na chłodniejszych terenach Dalmacji. Wino z odmiany Pošip to doskonały trunek deserowy.

Odkrycie winogron Pošip, jak dotąd niezbyt docenione, powinno być początkiem nowej ery. Odmiana konkurować może z najpopularniejszymi białymi odmianami Chardonnay, Pinot, czy Riesling of Rhine, nie tylko ze względu na pochodzenie, ale na jej ogromny potencjał.


GRK

Grk to prawdopodobnie krajowa odmiana białego winogrona pochodząca z terenów wyspy Korčula a także Dubrownika, których suche i piaszczyste gleby nadają wyjątkowej jakości.

Winnice szczepu Grk otoczone są z trzech stron morzem i stanowią podstawę jednych z najlepszych białych win Dalmacji. Wieloletnie badania ukazały, iż przeciętna zawartość cukru w większości winogron to około 23 %, a kwaskowatość stanowi 5.7 do 8.2 g/l.

Wina wytworzone z tego szczepu jest pełne ekstraktów i mocne w smaku. Ma ciemno złoty kolor, a po odpowiednim przechowaniu w drewnianych beczkach nabiera fascynującego, nieporównywalnego bukietu. Grk jest raczej gorzkie i o wysokiej zawartości alkoholu (13-15%) a idealna ilość niesfermentowanego cukru to około 4g / l. Grk wyjątkowo dobrze smakuje w akompaniamencie darów morza i białych mięs, może być podane jako aperitif, najlepiej schłodzone (12-13ş C).

W przeciwieństwie do terenów Dalmacji, które słyną z czerwonych win, wyspa Korčula wiedzie prym w białych. Tereny te to mieszanka różnych kultur i zmieniającego się do dziś krajobrazu.

Od czasów starożytnych Korčula znana jest jako teren uprawy winorośli i produkcji dobrego wina. Mówi się, iż sztuka uprawy winorośli przybyła na wyspę z Grecji około IV w p.n.e. Jednak nikt nie zaprzeczy, że vitis vinifera (winorośl właściwa) rośnie tutaj samoistnie od wieków a Grk do rodzimy gatunek prosto z Dalmacji.

Wiadomo również, iż Grecy z wyspy Vis osiedlili się na wyspie zwąc ją wtedy Corcyra Melanie, były to tereny dzisiejszej Lumbardii. Wydarzenie to zostało pieczołowicie opisane na kamiennej inskrypcji zwanej „Lumbarda Psephisma”, która obecnie znajduje się w Muzeum Archeologii w Zagrzebiu. Niestety odmiana Grk, poza Korčulą, nie jest dobrze znana, niektórzy twierdzą, że przyczyna są piaszczyste gleby, co rzeczywiście może być prawdą.

Z pewnością jednak, uprawa Grk jest wyjątkowa. Jest tak ze względu na fakt, iż Grk w odróżnieniu od innych szczepów rodzi wyłącznie żeńskie kwiaty. Dlatego też, aby kwiaty zostały zapylone potrzebny jest owad zapylający. Dlatego tez na terenach Lumbardii uprawia się odmianę Plavac Mali, nie tylko ze względu na wytwarzane z niej doskonałe wino, ale również dlatego, iż stanowi on bazę do uprawy Grk.

Ta symbioza odmian Plavac Mali i Grk wydaje się być nadal nie do końca zbadana, jednak Grk jako szczep i wino są pod każdym względem wyjątkowe.


Razglasite:
  • Print
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter

Comments are closed.

Rezervacije
Weather
Incomplete forecast XML received.
Please refresh your browser.