FAKTY HISTORYCZNE

O Viganj, jako o wiosce, wspomniano po raz pierwszy w księgach wieczystych Republiki Dubrownickiej w 1336 roku, funkcjonowały wtedy nazwy Vigel i Vighen. Z powstaniem Viganj łączy się wiele legend. Według jednej z nich nazwa łączy się z sąsiednimi wioskami Nakovana i Kućište. Legenda głosi, że dawno dawno temu żyli trzej bracia, synowie kowala. Jeden z nich odziedziczył ‘kuciste’ (dom i ogród), drugi viganj (miech kowalski), a trzeci nakovanj (kowadło). Także miejsca, w których osiedlali się bracia pozyskiwali wspomniane nazwy. Mówi się jednak, że nazwa miasta nie jest związana z aktywnością kowalską.

Bardziej prawdopodobna wersja mówi, iż nazwa pochodzi od szlachcica, Viganj, który miał zamieszkiwać tamtejsze tereny.

Pozostałości krzemienia i innych artefaktów archeologicznych wskazują na to, że Viganj i Nakovana zamieszkałe były już w epoce neolitu. W czasach starożytnych tereny Nakovany zasiedlali Ilirowie, ich osada znajdowała się na szczycie wzgórza ‘Grad’ (miasto) skąd kontrolowali szlaki morskie. W celu lepszej obserwacji terenu, Ilirowie budowali liczne strażnice ponad Viganj w północnej części kanału Pelješac, na przylądku św. Jana. Strażnice te wraz z licznymi budowlami ochronnymi, grobowcami z terenów Dol i Bililo, a także pozostałości ceramiki potwierdzają, iż już w V w p.n.e. na terenach Viganj osiedlali się Ilirowie. Niestety wszystkie te pozostałości zostały zniszczone przez obecne budowle, możemy jedynie wyobrazić sobie i wartość kulturową i historyczną.

Tereny Viganj były z pewnością osadą handlową, gdzie dochodziło do wymian handlowych między ludem Ilirów a Grekami, zamieszkującymi wtedy tereny Lombardy.

Wraz z pojawieniem się Rzymian w I w. p.n.e. Ilirowie zostali wygnani, bądź schwytani do niewoli. Niektórzy przeszli na stronę rzymską. Pozostałości archeologiczne wskazują, iż przed pojawieniem się Rzymian, życie w Nakovanie toczyło się swym powolnym, naturalnym tempem, jednak inwazje intruzów zniszczyły to. Podczas panowania rzymskiego, weterani wojenni otrzymywali posiadłości na podbitych terenach i tam rozpoczynali życie na nowo, te wiejskie budynki zwane są villa rustica.

Pozostałości tych domów można znaleźć na terenach od św. Jana w Viganj do Trstenica w Orebić. Niestety w wyniku licznych modernizacji terenów wille te zostały praktycznie zniszczone, dlatego jedynymi pozostałościami obecności Rzymian w Viganj są wieka sarkofagów z I wieku oraz nieliczne amfora.

Do czasu, kiedy władze Dubrownika przejęły władzę w 1333 roku, Viganj przechodziła z rąk różnych władz rządowych i arystokracji.

Mówi się, że w XIV wieku na terenach obecnego Viganj istniało 10 wiosek, ulokowanych daleko od morza u stóp wzgórza, ze względu na ciągłe ataki piratów.

Największą osadą w tamtych czasach była Basina (Basiljina), o której wspomniano po raz pierwszy w 1389, używając nazwy Vassilina Vasilija. Pozostałe wioski powstawały w kolejnych latach, a należą do nich – Brainica, Dol, Pirovića selo, Njakarino selo, Sokolovo selo, Dujmovica selo, Podac, Jerkovo selo, Šapetino selo, Prince, Gagića selo, Cikatić (Kovacevic) selo oraz Habića selo. Od XVII wieku, w wyniku rozwoju ekonomii, zaczęto budować na wybrzeżu atrakcyjne domy, które wraz z klasztorami i plebaniami, stworzyły w końcu centrum Viganj.

Od początku XVII wieku, wraz z rozwojem rzemiosła morskiego, Viganj doświadczyło największego rozkwitu w historii. Dlatego też, władze Dubrownika zdecydowały dać żeglarzom oraz chłopom pańszczyźnianym większe prawa w dziedzinie żeglugi i handlu morskiego. Poddani pracujący na statkach, stawali się wolnymi ludźmi i pozyskiwali prawa do kupna części statku i ziem na terenach ojczystych. Poza statkami pod banderą Dubrownika, marynarze z tych okolic pływali na statkach weneckich, austriackich, rosyjskich, francuskich, hiszpańskich i angielskich. Rzemiosło morskie półwyspu Pelješac osiągnęło swój największy szczyt w wieku XIX, kiedy to pośród wielu, rodzina Viganj Kovacevic założyła własną firmę „Bracia Kovacevic” Kovacevic siedzibą główną w Marsylii. Niestety pod koniec XIX wieku wszystkie firmy związane z działalnością morską zostały zamknięte w około 1907 roku.

W wyniku poważnej katastrofy morskiej na półwyspie nastał wielki kryzys. Był on powodem licznych migracji, w wyniku których większość mieszkańców Viganj wyemigrowała do Ameryki, Australii i Nowej Zelandii. Zanim turystyka pozwoliła na odrodzenie się osady, II Wojna Światowa, trzęsienie ziemi w 1962, wojny domowe i pożar w 1998 nie pozwalały na normalne funkcjonowanie tych terenów. Wraz z rozwojem turystyki oraz windsurfingu, osada Viganj doświadczyła znacznego polepszenia się ekonomii.

Ivan Pamić

Razglasite:
  • Print
  • Digg
  • Facebook
  • Twitter

4 Responses to “FAKTY HISTORYCZNE”

Rezervacije
Weather
Incomplete forecast XML received.
Please refresh your browser.